Ik
heb ook een voordracht van Geert bijgewoond met als titel:
‘De
blije kant van de crisis’.
Het
toffe van zulke economische crisis is dat dit bevestigt dat dit systeem geen
vaste bodem heeft. Het huidig economisch en financieel systeem steunt op schuld
- terwijl er niemand schuldig is - en op ingebeelde schaarste en gebrek,
terwijl de natuur overvloeit van al wat wij nodig hebben om gelukkig te leven.
Het
gekke van hele affaire is: dat wij - om bovengenoemde redenen - (schuldigdenken
en vrees voor gebrek) dit aardoppervlak onbewoonbaar maken!
Aangezien
het merendeel van de ‘beschaafde’ mensen gelooft in ‘schuldig zijn’ en ‘angst heeft
om iets te kort te komen’ dat wij allemaal (op een kleine minderheid na) met
dit spel meespelen en onze levenskansen naar nul draaien.
Het
logische is dat er groepen mensen zijn die menen voordeel uit deze situatie te
halen en kost wat kost deze wantoestand in stand willen houden.
Het
onlogische is: dat de massa naar de pijpen van de overheid; de machthebbers en
de kapitaalkrachtigen danst. Nochtans is het deze massa die hun macht afstaat
aan de minderheid.
De
verklaring is: dat de massa angstig en bezorgd is en haar troeven niet durft
uit te spelen. De overheid en haar vazallen, met al hun machten (de economische;
militaire; wetgevende; uitvoerende; gerechtelijke; financiële; politieke en
kerkelijke machten) al het mogelijke doen om deze machten te behouden en daarom
de massa – via de media – aanzet om angstig en bezorgd te blijven. Hun devies
is: bange onderdanen zijn makkelijker te overheersen!
Intermezzo
Economie is geen wetenschap. Het is veelmeer een systeem om
anderen aan het werk te zetten.
Voor commerçanten zijn er drie soorten mensen:
-
Schuldenaars
-
Schuldeisers
-
Heidenen
In principe zoekt de ‘handelaar’ mensen die zich schuldig
willen verklaren. Hij heeft daar allerhande methoden voor:
Hij belooft hen, binnen een bepaalde termijn, bijvoorbeeld
het bezit van een materieel goed[1], een huis; een auto;
voedsel; verwarming; enz. En laat hem een schuldverklaring tekenen.
Aldus wordt de handelaar schuldeiser. Hij eist van de
schuldenaar prestaties en de begunstigde - van deze arbeid - beschouwd hij weer
als schuldig.
Op deze manier is de werkgever ook een handelaar.
De arbeider ontvangt schuldbrieven (iets wat geldt) van de
werkgever.
De werkgever is nu ook schuldeiser en vraagt prestaties van
anderen.
Dit blijkt dus een spel zonder einde. Iedere speler kan meer
en meer goederen en schuldbrieven verzamelen.
Het ligt voor de hand dat men meer en meer buitenstaanders
gaat inschakelen om dit krijg- en schuldspel mee te spelen. Vooral mensen met
weinig comfort vormen een goede bron.
Deze ‘arme mensen’[2] vormen – voor de
commerçanten - de derde groep: de heidenen, de onwetende, met een ‘lage
levensstandaard’, zoals zij die noemen.
Aldus kan de commercie zich snel uitbreiden.
Zij zijn nu zover dat er niet veel meer natuurvolkeren
overblijven die nog geen contact hebben gehad met het systeem.
Zoals men merkt is deze hele handel gebaseerd op het
schuldidee. Men houdt de mensen in de ban, door hen te doen geloven dat zij -
en de anderen – schuldig zijn.
Is dit waar?
-
Is een baby schuldig als hij gezoogd wordt?
-
Is een kind schuldig als het onderwezen wordt?
-
Is een mens schuldig als hij ademhaalt?
-
Is een mens schuldig als hij drinkt of eet?
-
Is een mens schuldig als hij een onderdak
vraagt?
-
Is een mens schuldig als er iemand iets voor hem
doet?
-
…
Volgens de morele economie heeft ieder mens recht op de
basisvoorzieningen: bestaanszekerheid,
zonder meer!
We zitten, op deze aardeschil, aan de grenzen van het
mensenras. De bodem en de voedselbronnen, het ganse milieu raakt uitgeput of
besmet.
Lees ook dit maar eens:
of dit:
Fiscaliteit en IJsland:
Reacties
Een reactie posten